Erfelijkheidsleer - Deel 1

Als men een fokzuivere lichtgroene grasparkiet (dit is een grasparkiet die, gecombineerd met een lichtgroene partner, nooit anders dan lichtgroene jongen zal geven) kruist met een fokzuivere blauwe grasparkiet, dan zou je verwachten dat de jongen een groenblauwe kleur hebben, of groen en blauw gevlekt zijn. Maar de werkelijke uitkomst blijkt anders te zijn. Want wat gebeurt er? Alle jongen blijken lichtgroen te zijn en de blauwe kleur is verdwenen. Maar, laten we nu twee van deze jonge grasparkieten volwassen worden en dan met elkaar paren, dan blijken er bij hun jongen zowel lichtgroene als blauwe jongen te zitten. De blauwe kleur, die in de eerste generatie verdwenen leek, komt in de tweede generatie weer terug. Als we verder maar heel veel nestjes van deze kruisingen zouden tellen dan blijkt de verhouding lichtgroen/blauw, 3:1 (= 3 lichtgroene tegen 1 blauwe) te zijn. Deze wetmatigheid in de vererving van eigenschappen is voor het eerst waargenomen en beschreven in 1865 door de Tjechische augustijner monnik, Mendel. Mendel kruiste verschillende rassen van zaadvaste erwten met elkaar en ging na, wat voor nakomelingen er van kwamen, en hoeveel. Mendel bemerkte, dat eigenschappen als de kleur van de zaadhuid, de vorm van het zaad, de lengte van de steel en de kleur van de zaden net zo vererfden als de kleur van de veren van de grasparkieten in bovenstaand voorbeeld. Mendel stelde een algemene erfelijkheidstheorie op om deze gang van zaken te verklaren. In de tijd dat Mendel leefde was er nog maar heel weinig bekend over de bouw en funktie van de cel.